Osteointegracja to bezpośrednie strukturalne połączenie żywej kości z powierzchnią implantu, bez warstwy tkanki łącznej pomiędzy nimi. Właśnie dzięki temu zjawisku tytanowa śruba jest w stanie przez dziesięciolecia przenosić obciążenie żucia. Zrozumienie tego procesu wyjaśnia większość „dziwnych” zaleceń chirurga po zabiegu.
Pierwsze dni. Wokół implantu tworzy się skrzep, zaczyna się faza zapalna gojenia — to prawidłowy i konieczny etap.
1–4 tydzień. Skrzep zastępuje tkanka ziarninowa, potem kość niedojrzała. W tym okresie mechaniczna stabilizacja implantu przejściowo spada: pierwotna stabilizacja z dokręcenia już się zmniejszyła, a nowa kość jest jeszcze słaba. To tak zwany spadek stabilizacji — najbardziej wrażliwy moment.
6–12 tydzień. Kość niedojrzała przebudowuje się w dojrzałą blaszkowatą, stabilizacja szybko rośnie.
3–6 miesiąc. Powstaje ostateczna struktura, zdolna przenieść pełne obciążenie.
Terminy zależą od gęstości kości:
Nowoczesne powierzchnie implantów z mikrochropowatością skracają te terminy, a w wybranych przypadkach przy wysokiej stabilizacji pierwotnej możliwe jest natychmiastowe obciążenie koroną tymczasową. Decyzję podejmuje chirurg na podstawie wskaźnika stabilizacji, a nie chęci przyspieszenia.
Pierwsze 2–3 doby — zimno z przerwami, spokój, bez gorących potraw, sauny i sportu. Nie płukać intensywnie ust: można wypłukać skrzep. Zęby myć od pierwszego dnia, omijając okolicę szwów, a ją przemywać zaleconym antyseptykiem.
Nie żuć po stronie zabiegu przez co najmniej 2 tygodnie, a w pełni — do czasu zgody lekarza. Nie palić. Przyjmować zalecone leki w pełnej kuracji i przyjść na wizytę kontrolną, nawet jeśli nic nie dolega.
Po odpowiednim czasie lekarz sprawdza stabilizację — klinicznie i czasem przyrządem. Na zdjęciu kontrolnym ocenia się gęstość kości wokół implantu i poziom brzegu kostnego. Jeśli wszystko jest dobrze, zakłada się śrubę gojącą, a później koronę.
Objawy alarmowe, z którymi trzeba przyjść poza planem: ruchomość implantu, ból po okresie spokoju, obrzęk i zaczerwienienie dziąsła po tygodniach od zabiegu, nieprzyjemny posmak.
W żuchwie zwykle 2–4 miesiące, w szczęce 4–6, a po odbudowie kości lub podniesieniu zatoki 6–9 miesięcy. Dokładny czas zależy od gęstości kości.
Na 1–4 tydzień przypada spadek stabilizacji: pierwotna fiksacja już się zmniejszyła, a nowa kość jest jeszcze słaba. To najbardziej wrażliwy moment, w którym przedwczesne obciążenie może zniweczyć gojenie.
Palenie — główny modyfikowalny czynnik ryzyka, bo pogarsza ukrwienie. Dalej niewyrównana cukrzyca, infekcja w sąsiednich zębach, zła higiena i bruksizm bez szyny ochronnej.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
