Implant przyjmuje się nie dlatego, że został mocno wkręcony, a dlatego, że kość wokół niego przebudowuje się i zrasta z powierzchnią tytanu. To proces biologiczny, który trwa miesiącami i zależy od wielu warunków — od jakości kości po to, czy pacjent pali i jak kontroluje cukier. Czasem nie kończy się tak, jak zaplanowano.
Jest to przykre, ale rozwiązywalne. Niepowodzenie jednego wszczepu nie oznacza, że implantacja jest u kogoś przeciwwskazana, i prawie nigdy nie oznacza, że ktoś popełnił błąd. Ważniejsze jest zrozumieć, co konkretnie zawiodło, i nie powtórzyć tego warunku przy kolejnej próbie. Poniżej spokojnie o objawach i o tym, co dzieje się dalej.
Zaraz po wprowadzeniu wszczep trzyma się mechanicznie — dzięki ścisłemu kontaktowi z kością. W kolejnych tygodniach organizm tę kość przebudowuje: część pierwotnego kontaktu zanika, a na jej miejscu powstaje nowa tkanka kostna, która zrasta się z powierzchnią. To właśnie osteointegracja.
Najbardziej wrażliwy okres to mniej więcej drugi–szósty tydzień, gdy stabilizacja pierwotna już spadła, a nowa kość nie nabrała jeszcze wytrzymałości. Dlatego w tym czasie nie obciąża się wszczepu i nie ryzykuje twardym jedzeniem.
W żuchwie proces zajmuje zwykle około trzech–czterech miesięcy, w szczęce dłużej, a po odbudowie kości jeszcze więcej. Gotowość sprawdza się badaniem i zdjęciem, a nie samopoczuciem — dlatego wizyty kontrolne w tym okresie nie są formalnością.
Pierwsze dni po zabiegu bolą i puchną — to normalne. Zaniepokoić powinien inny przebieg: nie stopniowa poprawa, a pogorszenie po tygodniu i później.
Na co zwraca się uwagę:
Ważne: ruchomość samej zaślepki lub śruby gojącej często oznacza tylko poluzowane połączenie, a nie utratę wszczepu. Odróżnić jedno od drugiego bez badania i zdjęcia nie sposób, więc rozmowa telefoniczna niczego tu nie rozstrzyga — potrzebna jest wizyta, najlepiej szybko.
Przyczyny niemal zawsze sprowadzają się do trzech grup. Pierwsza to infekcja: bakterie w polu zabiegu, nieleczone zapalenie sąsiedniego zęba, niedostateczna higiena w czasie gojenia. Druga to mechanika: zbyt wczesne lub zbyt duże obciążenie, bruksizm, uraz okolicy. Trzecia to biologia pacjenta: palenie, niewyrównana cukrzyca, niektóre leki wpływające na metabolizm kości, stan po radioterapii, kość bardzo cienka i słabo ukrwiona.
Dlatego wszczepienie implantów zębowych we Lwowie zaczyna się nie od zabiegu, a od diagnostyki: zdjęcie, ocena kości, sanacja jamy ustnej, rozmowa o nawykach i chorobach towarzyszących. Części czynników usunąć nie można, ale niemal każdy da się uwzględnić w planie.
I osobno: niepowodzenie nie czyni wcześniejszego leczenia błędnym. Biologii nikt nie gwarantuje.
Jeśli wszczep rzeczywiście się nie zintegrował, usuwa się go. Brzmi surowo, ale sam zabieg jest zwykle prostszy od implantacji: implant, który nie zrósł się z kością, wychodzi łatwo, w znieczuleniu miejscowym.
Następnie miejsce oczyszcza się z tkanki zapalnej i pozwala mu się wygoić. Czasem to wystarcza; częściej równocześnie albo osobnym etapem wypełnia się ubytek materiałem kościozastępczym, żeby odbudować objętość pod kolejny wszczep. Równolegle szuka się przyczyny: sprawdza sąsiednie zęby, higienę, zgryz i bruksizm, w razie potrzeby kieruje do lekarza rodzinnego lub diabetologa.
Okres spokoju trwa zwykle od dwóch do czterech miesięcy, a po większej odbudowie kości dłużej. Na ten czas wykonuje się uzupełnienie tymczasowe, żeby pacjent nie został z luką.
Drugą próbę w tym samym miejscu podejmuje się regularnie i rokuje ona dobrze — pod warunkiem, że przyczynę pierwszego niepowodzenia znaleziono i usunięto. Samo miejsce po wygojeniu bywa nawet korzystniejsze, bo kość udało się w międzyczasie odbudować.
Co zwykle zmienia się w planie:
Bywa, że po drugim niepowodzeniu w tym samym punkcie rozsądniej jest zmienić samą koncepcję: most na zębach sąsiednich, wszczep w innym położeniu albo inny protokół.
Nie. Jedno niepowodzenie nie zamyka tematu: w większości przypadków kolejna próba w tym samym miejscu kończy się dobrze. Inaczej jest, gdy istnieje przyczyna ogólna — niewyrównana cukrzyca, palenie, niektóre leki. Wtedy najpierw pracuje się nad nią, a potem wraca do zabiegu. Ocenić to można tylko po badaniu.
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, więc w jego trakcie bólu nie ma. Wszczep, który nie zrósł się z kością, wychodzi łatwo i zakresem jest to zwykle mniej niż implantacja. Później przez kilka dni bywa dyskomfort i obrzęk, podobnie jak po zwykłym usunięciu zęba.
Orientacyjnie od dwóch do czterech miesięcy, jeśli miejsce tylko oczyszczono i pozwolono mu się wygoić. Gdy równocześnie odbudowywano kość, przerwa jest dłuższa, często pół roku i więcej. Dokładny termin wyznacza zdjęcie kontrolne: liczy się gotowość nowej kości, a nie sam upływ czasu.
Tak, i to najbardziej pomocna rzecz, jaką robi sam pacjent. Przerwa w paleniu na cały czas gojenia, kontrola cukru, wyleczone dziąsła i sąsiednie zęby, szyna przy bruksizmie, dokładne trzymanie się zaleceń w pierwszych tygodniach. Do tego wizyty kontrolne: wczesny problem prawie zawsze da się zatrzymać.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
