Implantacja dwuetapowa to klasyczny protokół, w którym wszczepienie implantu i założenie korony są rozdzielone w czasie. Najpierw tytanowy wszczep umieszcza się w kości i zakrywa dziąsłem, pozwalając mu zespolić się z kością, a dopiero potem odsłania, kształtuje kontur dziąsła i osadza koronę. Między etapami mija zwykle kilka miesięcy.
Brzmi dłużej niż ząb w jeden dzień, i tak jest w rzeczywistości. Ale właśnie ta przerwa daje kości spokój potrzebny do trwałego zespolenia i pozwala rozwiązywać trudniejsze zadania — odbudowę kości, podniesienie dna zatoki, pracę w miejscu, gdzie zęba nie ma od lat. Dlatego protokół nadal jest podstawą.
Dwuetapowy to schemat, w którym implant składa się z kilku części, a leczenie dzieli się na dwa zabiegi. Najpierw w kość wprowadza się wszczep i zamyka go śrubą zaślepiającą oraz dziąsłem — w jamie ustnej nic nie wystaje. W tym czasie kość zespala się z powierzchnią implantu: proces nazywa się osteointegracją i trwa średnio od trzech do sześciu miesięcy, dłużej w szczęce górnej.
Na drugim etapie dziąsło odsłania się z małego dostępu, wkręca śrubę gojącą, a następnie łącznik i koronę. Obciążenie pojawia się więc tylko wtedy, gdy implant jest już pewnie utrzymany w kości.
To odróżnia ten protokół od jednoetapowego, w którym konstrukcja od razu wychodzi do jamy ustnej, i od natychmiastowego, gdy implant wprowadza się do zębodołu zaraz po usunięciu zęba. Wszystkie trzy podejścia się stosuje, ale dobiera się je do konkretnej sytuacji.
Pierwszy etap planuje się na podstawie tomografii: lekarz widzi objętość i gęstość kości, położenie nerwu i zatoki szczękowej, i decyduje, jaki wszczep i pod jakim kątem umieścić. Przed zabiegiem obowiązkowo usuwa się płytkę i wygasza zapalenie — w czystej jamie ustnej gojenie przebiega spokojniej.
Sam zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym i trwa około godziny na jeden implant. Lekarz przygotowuje łoże w kości, wprowadza wszczep, zamyka go śrubą zaślepiającą i zeszywa dziąsło. W odczuciach implantacja dwuetapowa przypomina na tym etapie trudniejsze usunięcie zęba: obrzęk i dyskomfort przez dwa lub trzy dni, potem spadek.
Szwy zdejmuje się po tygodniu do dziesięciu dni, potem następuje okres spokoju. Implantu wtedy się nie obciąża, a w miejsce brakującego zęba zakłada się w razie potrzeby rozwiązanie tymczasowe.
Gdy zdjęcie kontrolne potwierdza stabilność implantu, zaczyna się drugi etap. Dziąsło nad nim odsłania się z małego dostępu i wkręca śrubę gojącą — element, który przez dwa, trzy tygodnie nadaje kształt tkankom miękkim wokół przyszłej korony. Bez tego etapu brzeg dziąsła często wychodzi nierówno, a korona wygląda sztucznie.
Potem pobiera się wycisk cyfrowy lub silikonowy, w laboratorium powstają łącznik i korona, a po kilku dniach konstrukcję osadza się na stałe. Lekarz sprawdza zgryz: korona na implancie nie powinna przyjmować większego obciążenia niż zęby obok.
Od pierwszego zabiegu do korony mija zwykle około czterech do siedmiu miesięcy, jeśli nie jest potrzebna odbudowa kości ani podniesienie dna zatoki. Dokładniejszy plan lekarz ułoży po badaniu i tomografii.
Główna zaleta to przewidywalność. Implant goi się zamknięty, bez stałego obciążenia i bez kontaktu z jamą ustną, więc na proces nie wpływa ani żucie, ani płytka wokół konstrukcji. Dla kości to najspokojniejsze warunki.
Druga zaleta to elastyczność. Protokół dwuetapowy dobrze łączy się z odbudową kości, podniesieniem dna zatoki i plastyką dziąsła, które często są potrzebne, gdy zęba nie ma od dawna i kość straciła objętość. Implantacja natychmiastowa w takiej sytuacji pasuje rzadziej.
Trzecia to kontur dziąsła. Osobny etap ze śrubą gojącą daje lekarzowi czas, by ukształtować tkanki tak, aby korona nie odróżniała się od sąsiednich zębów, zwłaszcza w strefie uśmiechu.
To nie znaczy, że inne protokoły są gorsze. Implantacja natychmiastowa ma sens, gdy zębodół i kość na to pozwalają, a decyzję w każdym przypadku podejmuje lekarz po badaniu i zdjęciu.
Na czas leczenia wpływa przede wszystkim stan kości. Jeśli objętości brakuje, do planu dochodzi odbudowa kości albo podniesienie dna zatoki, i między etapami mija więcej czasu. W szczęce górnej kość jest bardziej gąbczasta, dlatego przerwa bywa dłuższa niż w żuchwie.
Co jeszcze ma znaczenie:
Przed zabiegiem we Lwowie wykonujemy tomografię, oceniamy stan ogólny i w razie potrzeby prosimy o badania albo konsultację lekarza prowadzącego. To nużąca część przygotowania, ale właśnie ona usuwa większość późniejszych niespodzianek.
Zwykle przyjmuje się od czterech do siedmiu miesięcy: zabieg, potem kilka miesięcy na zespolenie implantu z kością, następnie śruba gojąca i korona. Przy odbudowie kości lub podniesieniu dna zatoki czas jest dłuższy. Dokładny plan lekarz układa po tomografii.
Nie, na czas gojenia zakłada się rozwiązanie tymczasowe: most adhezyjny, niewielką protezę częściową albo koronę tymczasową, zależnie od odcinka i liczby brakujących zębów. W strefie uśmiechu robi się to praktycznie zawsze. Wariant omawia się już przy planowaniu.
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, więc w jego trakcie nie boli. Po nim przez dwa, trzy dni możliwy jest obrzęk, dyskomfort i wrażliwość okolicy, potem objawy ustępują. Lekarz przekazuje zalecenia dotyczące jedzenia, higieny i obciążania.
Natychmiastowa oznacza wprowadzenie implantu do zębodołu zaraz po usunięciu zęba. Dwuetapowa rozdziela wszczepienie i koronę w czasie, a implant goi się zamknięty pod dziąsłem. Który protokół pasuje, zależy od stanu kości, zębodołu i obecności zapalenia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
