Gdy ząb w górnej szczęce został utracony dawno temu, kość w tym miejscu stopniowo traci objętość — nie dostaje już obciążenia podczas żucia. Nad korzeniami górnych zębów bocznych leży zatoka szczękowa, a jej dno z czasem obniża się w stronę brakującego zęba. Miejsce na wszczep formalnie jest, ale pewnego oparcia dla niego już nie ma.
Podniesienie dna zatoki, czyli sinus lift, to zabieg, w którym dno zatoki delikatnie unosi się w górę, a powstałą przestrzeń wypełnia materiałem kościozastępczym. Tak odtwarza się brakującą wysokość. O tym, czy takie przygotowanie jest potrzebne, lekarz decyduje po badaniu i zdjęciu 3D, a nie po samym wyglądzie dziąsła.
Kość utrzymuje objętość dzięki obciążeniu. Dopóki korzeń zęba przekazuje jej nacisk przy żuciu, wyrostek zębodołowy pozostaje szeroki i wysoki. Po usunięciu zęba ten bodziec zanika i już w pierwszych miesiącach miejsce wyraźnie się zapada.
W górnej szczęce dochodzi do tego anatomia. Zatoka szczękowa to jama powietrzna leżąca nad zębami bocznymi. Kiedy kość pod nią zanika, zatoka stopniowo powiększa się ku dołowi, a między jej dnem a wyrostkiem zostaje cienka blaszka kostna.
Dlatego sytuacja „zęba nie ma od kilku lat, teraz chcę implant” w odcinku trzonowców górnych częściej wymaga przygotowania niż w żuchwie. To nie powikłanie ani czyjś błąd, lecz naturalny przebieg, który trzeba uwzględnić w planie leczenia.
Metodę dobiera się do tego, ile kości zostało. Gdy brakuje jej niewiele, dno zatoki podnosi się przez to samo łoże, które przygotowuje się pod wszczep — to metoda zamknięta, przezzębodołowa. Dostęp jest minimalny, a implant często wprowadza się podczas tej samej wizyty.
Przy większym niedoborze potrzebny jest dostęp otwarty przez boczną ścianę szczęki: lekarz formuje małe okienko, odwarstwia błonę śluzową zatoki i wprowadza pod nią materiał. Takie podniesienie dna zatoki we Lwowie planujemy na podstawie tomografii, żeby wcześniej znać grubość ścian i przegrody wewnątrz zatoki.
Oba warianty są planowymi zabiegami w znieczuleniu miejscowym. Różnią się zakresem dostępu i tym, czy da się połączyć je z wszczepieniem implantu.
Najpierw diagnostyka: badanie, tomografia, ocena stanu zatoki. Przy przewlekłym katarze lub polipach potrzebna jest opinia laryngologa. Dalsza kolejność jest zwykle taka:
Sam zabieg trwa zazwyczaj od czterdziestu minut do półtorej godziny, w zależności od zakresu. Pacjent jest przytomny, czuje nacisk i wibrację, ale nie ból.
Obrzęk policzka i siniak to spodziewana reakcja tkanek, a nie objaw powikłania. Największy obrzęk pojawia się zwykle drugiego lub trzeciego dnia, potem ustępuje. Zimne okłady w pierwszych godzinach i sen z wyżej ułożoną głową wyraźnie ułatwiają ten czas.
Na kilka tygodni obowiązują zalecenia, które chronią świeży materiał od strony zatoki: nie wydmuchywać nosa gwałtownie, kichać z otwartymi ustami, nie nurkować, odłożyć siłownię i instrumenty dęte, unikać zbędnych lotów. Palenie warto na ten czas przerwać, bo dym istotnie pogarsza gojenie.
Materiał kościozastępczy przebudowuje się w pełnowartościową kość powoli: zwykle liczy się od czterech do sześciu miesięcy, czasem dłużej. Gotowość do kolejnego etapu lekarz ocenia na zdjęciu kontrolnym.
Zabiegu nie wykonuje się przy ostrym zapaleniu zatok, w zaostrzeniu zapalenia przewlekłego, przy nieleczonym zapaleniu przyzębia i przy stanie zapalnym dziąseł. To przeszkody czasowe: najpierw leczy się przyczynę, potem planuje operację.
Większej ostrożności wymagają pacjenci z niewyrównaną cukrzycą, po radioterapii okolicy głowy i szyi oraz przyjmujący leki wpływające na metabolizm kości. W takich sytuacjach potrzebna jest współpraca z lekarzem prowadzącym chorobę podstawową.
Bywa też, że podniesienia zatoki da się uniknąć: krótszymi wszczepami, ustawieniem pochylonym, oparciem na innym odcinku szczęki albo protokołem na czterech implantach. Co będzie właściwe, widać dopiero po ocenie tomografii — jednego rozwiązania dla wszystkich tu nie ma.
Czasem tak. Jeśli własnej kości zostało tyle, że wszczep od początku jest stabilny, wprowadza się go podczas tego samego zabiegu — najczęściej przy metodzie zamkniętej. Gdy wysokości jest bardzo mało, najpierw odbudowuje się kość, a implant wchodzi osobnym etapem po kilku miesiącach. Decyduje lekarz na podstawie tomografii.
W czasie zabiegu bólu nie ma, bo działa znieczulenie miejscowe; pacjent czuje nacisk i wibrację. Po jego ustąpieniu przez kilka dni bywa tępy dyskomfort, obrzęk policzka, czasem siniak. Większość osób znosi to łatwiej, niż się obawiała, a sposób łagodzenia bólu lekarz dobiera indywidualnie.
Od podniesienia dna zatoki do korony ostatecznej mija zwykle od pół roku do dziewięciu miesięcy: najpierw przebudowuje się materiał kostny, potem zrasta się implant, a dopiero na końcu zaczyna się protetyka. Dokładny harmonogram zależy od zakresu zabiegu i od zdjęć kontrolnych.
Niewielkie przedarcie błony to znana sytuacja, którą chirurg rozwiązuje w trakcie zabiegu: miejsce zabezpiecza membraną, a w razie potrzeby zmienia taktykę albo przenosi wprowadzenie materiału na później. Mówi się o tym wcześniej właśnie dlatego, że jest to możliwe do opanowania.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
