Śruba gojąca to niewielki element tytanowy, który wkręca się w implant zamiast śruby zamykającej i pozostawia na kilka tygodni. Jej zadaniem nie jest żucie, a ukształtowanie prawidłowego zarysu tkanek miękkich: kanału, przez który później wyjdzie łącznik i korona. Pacjent widzi w jamie ustnej mały guziczek na poziomie dziąsła.
Ten etap łatwo uznać za formalność, zwłaszcza gdy implant już się zintegrował i chciałoby się szybciej dostać ząb. W rzeczywistości właśnie tutaj rozstrzyga się, jak korona będzie wyglądać na granicy z dziąsłem: czy przejście będzie równe i symetryczne, czy pojawi się ciemny pasek i szczelina, w której zatrzymuje się płytka.
Implant zrasta się z kością pod zamkniętym dziąsłem. Kiedy integracja się kończy, nad wszczepem jest gładka błona śluzowa bez żadnego otworu — a korona potrzebuje kanału o właściwym kształcie i głębokości. Śruba gojąca właśnie go tworzy.
W ciągu kilku tygodni dzieje się pod nią kilka rzeczy jednocześnie:
Bez tego etapu koronę zakładano by w nieprzygotowane tkanki, a potem trzeba by patrzeć, jak dziąsło wokół niej obniża się albo przerasta.
Śrubę gojącą zakłada się albo od razu podczas implantacji, gdy tkanek jest dość i nie ma potrzeby całkowitego zakrycia wszczepu, albo na osobnej krótkiej wizycie po okresie integracji.
W drugim wariancie kolejność jest taka: lekarz sprawdza stan implantu na zdjęciu, w znieczuleniu miejscowym otwiera niewielki dostęp, wykręca śrubę zamykającą i wkręca śrubę gojącą o odpowiedniej średnicy i wysokości. Wizyta trwa zwykle około pół godziny, czasem zakłada się jeden lub dwa szwy.
Rozmiaru nie dobiera się na oko: zależy on od grubości dziąsła, pozycji wszczepu i tego, jaki ząb jest planowany. Dlatego założenie śruby gojącej planuje się razem z kolejnymi etapami protetyki, nie jako drobny osobny zabieg.
Typowy czas to od dwóch do sześciu tygodni, zależnie od grubości tkanek i od tego, jak reagują. W odcinku przednim etap jest częściej dłuższy: zarys dziąsła ma tam większe znaczenie estetyczne, więc tkankom daje się więcej czasu.
Pierwsze dwa lub trzy dni dziąsło wokół śruby może być wrażliwe i lekko obrzęknięte — to zwykła reakcja na otwarcie dostępu. Potem odczucia mijają i większość pacjentów przestaje zauważać element w ustach. Język na początku ciągle go znajduje: to również przechodzi w ciągu kilku dni.
Śruba gojąca nie jest przeznaczona do żucia. Nie wytrzymuje obciążenia tak jak korona, więc na tę stronę lepiej nie gryźć, nawet jeśli nic nie boli. Twardych i ciągnących się kęsów w tej okolicy warto unikać do czasu założenia stałej konstrukcji.
Główny warunek: wokół śruby musi być czysto, bo właśnie tam formuje się mankiet dziąsłowy.
Kiedy zadzwonić do kliniki: śruba się rusza albo wykręciła, dziąsło wokół puchnie i boli kilka dni po założeniu, pojawił się nieprzyjemny smak. Wykręcona śruba to nie awaria, ale tkanki zamykają się szybko, więc wizyta potrzebna jest w najbliższym czasie.
Gdy tkanki są ukształtowane, etap kończy się logicznym ciągiem dalszym: śrubę gojącą wykręca się, a na jej miejsce wchodzi łącznik — podpora pod koronę. Często na tej samej wizycie pobiera się wycisk albo wykonuje skan cyfrowy, bo kanał w dziąśle ma już właściwy kształt i utrzymuje go tylko krótko.
Potem korona powstaje w laboratorium, a na czas oczekiwania lekarz może założyć konstrukcję tymczasową — ona dodatkowo podtrzymuje zarys dziąsła. Na przymiarce sprawdza się, jak brzeg korony leży na granicy z dziąsłem i czy kontakty z sąsiednimi zębami są prawidłowe.
Ogólny punkt odniesienia od śruby gojącej do gotowej korony to kilka tygodni. Dokładny harmonogram zależy od okolicy i od zachowania tkanek: terminy lekarz potwierdza na kontroli.
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym i sam jest krótki: otwarcie dostępu, wykręcenie śruby zamykającej, wkręcenie gojącej. Po ustąpieniu znieczulenia możliwy jest umiarkowany dyskomfort i wrażliwość dziąsła przez dwa lub trzy dni. Większość pacjentów ocenia tę wizytę jako znacznie łatwiejszą od samej implantacji.
Orientacyjnie od dwóch do sześciu tygodni. W odcinku bocznym czas jest zwykle krótszy, w przednim dłuższy, bo zarys dziąsła ma tam większe znaczenie. Moment przejścia do kolejnego etapu lekarz ustala po stanie tkanek: mają być ścisłe, bez obrzęku i bez krwawienia.
Nie próbuj wkręcać jej samodzielnie i nie zostawiaj sytuacji bez reakcji. Zachowaj element i zadzwoń do kliniki tego samego dnia: dziąsło nad implantem zamyka się szybko, a im wcześniejsza wizyta, tym łatwiej odtworzyć uformowany zarys bez ponownego otwierania dostępu.
Jeść można, ale obciążać tej strony nie warto. Śruba gojąca nie jest przewidziana na nacisk żucia, dlatego twardych i ciągnących się kęsów w tej okolicy lepiej unikać do założenia korony. Reszta zwykłej diety zazwyczaj nie wymaga ograniczeń, jeśli dziąsło nie boli.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
