Kwas hialuronowy występuje w naszych tkankach naturalnie: jest składnikiem substancji międzykomórkowej dziąseł, błony śluzowej, skóry i stawów. Jego główną cechą jest wiązanie wody — dzięki temu tkanka pozostaje sprężysta, a komórkom łatwiej przemieszczać się i dzielić w czasie odbudowy.
W stomatologii stosuje się go nie dla odmładzania w sensie kosmetycznym, a jako środek pomocniczy: żeby szybciej uspokoić cienkie dziąsła po wygaszonym zapaleniu, wesprzeć gojenie po zabiegu albo skorygować kontur ust, który po utracie zębów i leczeniu protetycznym wygląda nieproporcjonalnie. To element planu leczenia, nie leczenie samo w sobie.
Jedna cząsteczka kwasu hialuronowego zatrzymuje przy sobie wiele cząsteczek wody. Tkanka staje się dzięki temu bardziej sprężysta i lepiej trzyma kształt, a środowisko wokół komórek jest ruchliwsze: komórkom łatwiej dotrzeć tam, gdzie potrzebna jest odbudowa. Właśnie dlatego preparaty z kwasem hialuronowym wykorzystuje się w okresie gojenia.
Z wiekiem i przy przewlekłym zapaleniu własnego kwasu hialuronowego w tkankach jest mniej: dziąsła słabiej trzymają jędrność, wolniej się regenerują, a błona śluzowa staje się cieńsza i łatwiej ulega urazom.
W gabinecie stosuje się dwie postacie: żel nakładany na śluzówkę albo na ranę oraz jałowy roztwór do mikroiniekcji w śluzówkę. Postać, objętość i liczbę zabiegów ustala lekarz po badaniu — nie ma jednego schematu, bo stan dziąseł jest u każdego inny.
Najczęstsze wskazanie to cienkie, wiotkie dziąsła, które długo nie odzyskują jędrności po wygaszonym zapaleniu, oraz miejsca, gdzie brzeg dziąsła po leczeniu wygląda nierówno. Preparat podaje się w mikrodawkach w śluzówkę wokół wybranych zębów, cienką igłą, zwykle po znieczuleniu powierzchniowym.
Czego zwykle się oczekuje: mniejszej wrażliwości i obrzęku, jędrniejszego brzegu dziąsła, lepszego wyglądu przestrzeni między zębami w strefie uśmiechu. Kurs to kilka zabiegów w odstępie około jednego lub dwóch tygodni, a efekt ocenia się nie po pierwszym z nich. Terapia kwasem hialuronowym ma sens wyłącznie po higienizacji: na nieoczyszczonych zębach zapalenie wróci szybciej, niż skończy się kurs.
I osobno: to nie metoda leczenia zapalenia przyzębia ani zamiennik zabiegu przy recesji.
Dentysta zajmuje się konturem ust nie dla powiększenia jako takiego, ale wtedy, gdy zmiany w zębach wpłynęły już na twarz. Typowa sytuacja: po utracie zębów albo starciu wysokości zgryzu górna warga straciła podparcie, kąciki ust opadły, pojawiły się załamania, i nawet po nowej protetyce uśmiech wygląda zapadnięty.
Wtedy niewielka objętość w czerwieni wargowej albo w kącikach ust przywraca podparcie tkankom miękkim. Lekarz ocenia usta razem z położeniem siekaczy i linią uśmiechu — daje to inny rezultat niż praca nad ustami w oderwaniu od zębów.
Co warto wiedzieć z góry: efekt nie jest trwały, preparat stopniowo się wchłania i zabieg się powtarza. W pierwszych dniach możliwy jest obrzęk i drobne wylewy, więc nie warto planować go w przeddzień ważnego wydarzenia. Zakres i sam sens zabiegu ocenia lekarz po badaniu.
Drugi obszar to pomoc tkankom po etapach chirurgicznych: usunięciu zęba, podniesieniu dna zatoki, plastyce dziąsła, wszczepieniu implantu. Żel nakłada się na ranę albo podaje w śluzówkę wokół niej, żeby zmniejszyć obrzęk i dyskomfort pierwszych dni oraz pomóc śluzówce szybciej zamknąć powierzchnię.
To samo dotyczy bolesnych zmian śluzówki: afty, pęknięcia w kącikach ust, miejsca otarte nową protezą ruchomą. Żel tworzy cienką warstwę, która mechanicznie osłania ranę, dzięki czemu jedzenie i mówienie są łatwiejsze.
Kwas hialuronowy jest tu wyłącznie środkiem pomocniczym. Nie zastępuje ani opracowania rany, ani korekty protezy, ani zaleceń lekarza, jeśli potrzebne jest inne leczenie. Nie działa też na przyczynę: jeśli proteza ociera, trzeba ją dopasować, a nie tylko łagodzić śluzówkę.
Zabiegu nie wykonuje się przy ostrym stanie zapalnym w miejscu podania, procesach ropnych, zaostrzeniu opryszczki na ustach, niewyrównanych chorobach ogólnych i zaburzeniach krzepnięcia. Ciąża i karmienie to powód, by go odłożyć, podobnie jak znane reakcje uczuleniowe na składniki preparatu.
Przygotowanie jest proste: najpierw leczenie zachowawcze i higienizacja, potem zabieg. Kilka dni przed nim nie warto rozpoczynać nowych zabiegów kosmetycznych w tej samej okolicy.
Po zabiegu obowiązuje kilka zasad:
Czy metoda jest dla ciebie odpowiednia, lekarz powie po badaniu i rozmowie o stanie zdrowia.
Preparat stopniowo się wchłania, więc efekt nie jest trwały. W dziąsłach utrzymuje się tak długo, jak długo zapalenie i higiena są pod kontrolą, w okolicy ust przez kilka miesięcy, po czym zabieg się powtarza. Dokładny czas zależy od metabolizmu i okolicy.
Podaje się go cienką igłą, zwykle po znieczuleniu powierzchniowym, więc odczucia są krótkie i do zniesienia. Po zabiegu w miejscach wkłuć możliwa jest niewielka wrażliwość, obrzęk lub wylewy, które mijają w kilka dni. O swojej wrażliwości warto powiedzieć wcześniej.
Nie. Najpierw wygasza się zapalenie: higienizacja, leczenie dziąseł, w razie potrzeby innych zębów. Podanie preparatu w tkankę objętą zapaleniem nie da efektu, a proces będzie toczył się dalej. Kolejność jest zawsze taka: czysto, spokojnie, i dopiero potem kurs.
Nie, to metoda pomocnicza. Nie usuwa kamienia nazębnego, nie zatrzymuje zapalenia przyzębia i nie pokrywa odsłoniętego korzenia przy recesji. Jej zadaniem jest wsparcie tkanek po usunięciu przyczyny i złagodzenie okresu gojenia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
W celu uzyskania zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia niezbędna jest konsultacja lekarska. Samoleczenie może być szkodliwe dla Twojego zdrowia.
